verhalen in mijn hoofd

Ik was mijn computer aan het opschonen door wat documenten weg te gooien. Onderstaand artikel kwam ik tegen en omdat het nog steeds van toepassing is, leek het me aardig om het op mijn blog te zetten. Bij deze:

Vanochtend (na een groot gedeelte van de nacht wakker te hebben gelegen) bedacht ik me opeens wat een voorbeeld onze dochter Yfke eigenlijk voor mij is. Onze schat heeft sinds afgelopen weekend een flinke verkoudheid met de daarbij behorende kwalen (lichte verhoging, hoesten, proesten, verstopte neus, snotterig, piepende ademhaling, waterige ogen) Dat is dus nogal wat. Maar waar heeft Yfke geen last van? Van verhalen die ze er in haar hoofd bij verzint.
Als ik hetzelfde als zij zou ervaren, zou ik ook last hebben van de lichamelijke kwalen en ik zou vooral last hebben van de verhalen in mijn hoofd. Verhalen die dingen zeggen als: “Wat voel ik me beroerd, hoe lang zou dit nog duren, kan ik nu wel gaan werken? enz.”
Ik ben dankbaar voor dit inzicht. Het is niet zo dat door dit inzicht de verhalen wegblijven maar ik ben me er wel meer bewust van. En dat lijkt me ook wel een succes!