Een van mijn favoriete liedjes is toch wel “De pakjespolka” van Bert en Ernie. Wat zijn jouw favoriete Sinterklaasliedjes?

Wat er in de wereld gebeurt dat niet in de krant staat

Wat gaat de tijd snel… en, zoals ik 1,5 jaar geleden schreef, wat wij hier op aarde
‘tijd’ noemen, is vanuit de geestelijke wereld gezien ‘ontwikkeling’. In 1987 begon de
overgangsfase naar ‘de nieuwe tijd’ ofwel: naar de nieuwe ontwikkeling. Het eerste
dat we daarvan merkten was de val van de Berlijnse muur. Een gebeurtenis die
niemand voorzien had, maar ineens was daar een kritische massa die dit mogelijk
maakte. Inmiddels kennen we de Arabische Lente.

Kijken naar de ‘nieuwe tijd’ wordt voor mij het meest concreet als ik dat beschouw
als ‘nieuwe ontwikkeling’. Dan begrijp je ineens de doemscenario’s die her en der
leven: ja, de wereld zoals wij die kennen houdt op te bestaan, maar dat betekent niet
dat de wereld vergaat. De huidige ontwikkelingsfase wordt beëindigd, de oude orde
vergaat, zodat de nieuwe kan ontstaan. Maar wat is dat dan precies, dat nieuwe?

Ontwikkelingssferen

Onze geestelijke ontwikkeling verloopt in fasen. Ik noem dat ‘sferen’. En deze sferen
hangen direct samen met de dimensies. Wij kennen 9 sferen waar wij doorheen gaan
om ons te ontwikkelen. Daarvan doen we er 3 op aarde. Je kunt dat een beetje
vergelijken met ons schoolsysteem: de basisschool (1e sfeer), de middelbare school
(2e sfeer) en de vervolgopleiding (3e sfeer). Iemand die de 3e sfeer doorlopen heeft
noemen wij ‘verlicht’. Zo iemand is klaar met zijn cyclus van geboorte en
wedergeboorte op aarde en gaat verder met zijn ontwikkeling in de geestelijke wereld,
in de 4e sfeer. Dus iemand die wij ‘verlicht’ noemen, is vanuit de geestelijke
ontwikkeling gezien nog niet eens op de helft. Vele gidsen zijn zulke 4e sfeerders.

Elke ontwikkelingssfeer heeft zijn eigen kenmerken. Grofweg kun je zeggen dat de 1e
sfeer gaat over het wennen aan het leven in een fysiek lichaam. Dat je dat lichaam
moet verzorgen, voeden, dat je dat voedsel moet vergaren, verbouwen en bereiden,
dat het lichaam slaap nodig heeft, dat het kapot kan en als het erg kapot is gaat het
dood – game over. Maar gelukkig heb je meerdere levens, dus probeer je het weer
opnieuw, net zolang tot je begrijpt hoe het fysiek-materiële leven werkt. Dan ben je
klaar met de 1e sfeer. Je hebt alle klassen van de basisschool doorlopen. Dat zijn er 7
in totaal, want elke sfeer is een octaaf (een steeds hogere klank, ofwel trilling).

De 2e sfeer gaat over je sociaal-maatschappelijke, psychisch-mentale ontwikkeling. Je
komt tot de ontdekking dat je meer bent dan dat lichaam, je hebt ook nog een
karakter, gevoelens en emoties en, o jee… anderen ook. Je leert je uiteen te zetten met
de wereld om je heen. Dit is de fase waarin je alle kanten van het leven onderzoekt en
ervaart. Een lastige fase, waarin je met de uitersten van het leven geconfronteerd
wordt. Overvloed en gebrek, overmacht en onmacht, vrijheid en onderdrukking,
dader-en slachtofferschap, noem maar op. Je neemt allerlei verschillende gedaantes
aan, in alle mogelijke omstandigheden op alle mogelijke plekken op de wereld. Je
leert wat de gevolgen zijn van de ene of de andere handeling teneinde – in een latere
fase – vrije keuzes te kunnen maken. Je kunt tenslotte pas spreken van vrije keuzes als
je ook weet waaruit je kunt kiezen. Dat is wat je in deze fase onderzoekt en ontdekt.
Je onderzoekt en ondervindt werkelijk alle kanten van het leven. Ook deze fase
bestaat uit 7 klassen (tonen) en duurt het langst van alle drie de ontwikkelingssferen.
Elke klas beslaat meerdere levens.

In de 33e sfeer ga je in eerste instantie aan de slag met de verdere uitwerking van de
ervaringen die je in de 2e sfeer allemaal opgedaan hebt. Je begint de sociaalmaatschappelijke,
psychisch-mentale wetmatigheden te doorgronden en komt
zodoende tot de ontdekking dat je, net als ieder ander mens, onderhevig bent aan
bepaalde wetmatigheden, maar dat er toch steeds iets is dat jou net anders maakt dan
de rest. Steeds is er een stukje dat net niet in dat sjabloon past. In de 3e sfeer kom je
tot de ontdekking dat er meer is dan alleen het aardse, dat jij meer bent dan alleen een
aards mens. Dat je niet alleen een lichaam bent met een bepaald karakter, psyche en
temperament, maar ook een uniek geestelijk wezen. Dat je weliswaar onderhevig bent
aan de aardse wetmatigheden, maar dat je daar niet door wordt bepaald: er is iets
anders, iets groters dat bepaalt wie jij bent. In de 3e sfeer ontdek je dat je een
onsterfelijk, goddelijk geestelijk wezen bent dat iedere keer een nieuw lichaam
betrekt. Je gaat op onderzoek uit om alles over de geestelijke (onstoffelijke) wereld te
weten te komen – alles wat anderen daarover al ontdekt hebben – en in de tweede
helft van de 3e sfeer kom je tot het besef dat jij daar iets unieks aan toe te voegen hebt.
Als je dat ‘meesterwerk’ volbracht hebt, ben je klaar met je opleiding op aarde en ga
je verder met de 4e sfeer, in de geestelijke wereld.

Er is dan geen noodzaak meer om op aarde te incarneren, wat niet wil zeggen dat je
dat niet doet. Regelmatig incarneren 4e sfeerders op aarde om zodoende een bijdrage
te leveren aan de ontwikkeling. Echter, zij zijn dan altijd onderhevig aan de aardse
wetmatigheden (die van de 3e dimensie) en kunnen daardoor niet volledig hun
geestwezen tot uitdrukking brengen.

Hemel op aarde

En hier komen we aan de grote verandering die nu plaats vindt, wat we de nieuwe tijd
(ontwikkeling) noemen. Inmiddels zijn er nog maar heel weinig 1e sfeerders op aarde.
Er zijn heel veel 2e sfeerders en een aanzienlijke groep 3e sfeerders. En dat maakt het
mogelijk een volgende stap te maken. Wat er nu gebeurt is dat de ontwikkeling op
aarde verschuift van de 1e t/m de 3e sfeer naar de 2e t/m de 4e sfeer. Ofwel: een deel
van onze ontwikkeling die tot nu toe plaats vond in de geestelijke wereld, gaat op
aarde plaatsvinden… er komt letterlijk een stukje hemel op aarde.

Om dat mogelijk te maken, gaan we hier op aarde de 4e dimensie in. Dat betekent dat
we onderhevig worden aan een hogere trilling want de sferen of dimensies bestaan uit
octaven, en de klanken (=trilling) van de 4e dimensie zijn hoger dan die van de 3e
dimensie (=ontwikkelingssfeer). En of we het ons nu bewust zijn of niet: we zijn hier
allemaal aan onderhevig. Er vind een aanpassing plaats van ons hele systeem aan deze
nieuwe trilling.

Dat veroorzaakt chaos en verwarring, want we zijn gewend dat dingen volgens een
bepaald patroon, volgens een bepaalde wetmatigheid verlopen en in toenemende mate
komen we tot de ontdekking dat het niet meer gaat zoals we gewend waren. ‘Als dit,
dan dat’ lijkt steeds minder op te gaan. Maar wat gaat dan wel op? Het antwoord is
dat niemand dat op dit moment nog weet, want hoe de 4e sfeer er in de geestelijke
wereld uitziet is bekend, maar… hoe die er op aarde uit gaat zien weet niemand, dat is
namelijk nog nooit vertoond. Dat gaan wij, hier en nu, uitvinden en vormgeven. En
daarom schrijf ik dit stuk. Want het enige wat we nu kunnen doen is de kennis over
hoe de 4e dimensie er in de geestelijke wereld uitziet bekend maken, zodat we beter

snappen waar we mee geconfronteerd worden, wat we daarmee op aarde kunnen, wat
er van ons gevraagd wordt en we minder in verwarring hoeven zijn over wat er met
ons gebeurt.
er van ons gevraagd wordt en we minder in verwarring hoeven zijn over wat er met
ons gebeurt.

Niets verborgen

Een van de meest opvallende kenmerken van de 4e dimensie is: er is niets verborgen.
De invloed daarvan is al een tijdje zichtbaar op aarde. Corruptie, verborgen agenda’s,
zaken die het daglicht niet kunnen verdragen… dat alles komt boven water. De rotte
plekken in het financiële systeem, misbruik in de katholieke kerk, corrupte regimes,
kinderpornonetwerken, graaiende managers, speculerende beurshandelaren,
regeringen die onder het mom van democratie en vrijheid oorlog voeren vanwege
olie… alles wat verborgen is komt aan het daglicht. Wikileaks, klokkenluiders,
onderzoeksjournalisten, bevolkingsgroepen die opstaan – zij maken zichtbaar wat
verborgen was en wat zijn houdbaarheidsdatum bereikt heeft. In de 4e dimensie geldt:
alles wat aan de binnenkant niet klopt met hoe het zich aan de buitenkant laat zien,
wordt ontmaskerd of flikkert in elkaar. Het wordt simpelweg door de trilling van de 4e
dimensie niet ondersteund, en kan dus niet blijven bestaan.

Op wereldschaal is dit al een tijdje aan de gang, maar sinds oktober 2010 is de 4e
dimensie nog verder ingedaald op aarde. Dat betekent dat deze beweging nu ook op
microniveau voelbaar is: het is werkzaam in het persoonlijke leven van individuele
mensen. In een zin samengevat: alles wat wij doen dat niet overeenstemt met wat wij
werkelijk willen, voelen of vinden, werkt niet meer. We houden het simpelweg niet
meer vol. We raken er al een tijdje oververmoeid, burn-out, depressief of ziek van,
maar nu kan het echt niet meer. Nu begint het chaos, gedoe en frictie te veroorzaken.
Want in de 4e dimensie is het de werkelijke gevoelde wens die creëert. Dus niet wat
we zeggen te willen, niet wat we geleerd hebben te zeggen, niet wat ons opgelegd
wordt te doen maar wat we werkelijk voelen en willen: dat is wat we uitzenden en dat
is wat we aantrekken, ofwel: creëren. Dus je kunt net doen alsof je met iemand wilt
samenwerken, maar als je eigenlijk niet wilt, is dat wat er gebeurt: het wil niet, het
loopt niet, het stroomt niet. Kon je een jaar geleden nog met droge ogen zeggen en
doen alsof je een leuke baan of een leuk huwelijk had, nu kan dat niet meer want de 4e
dimensie maakt alles zichtbaar wat werkelijk is.

Krappe jas

Zolang dit op wereldschaal gebeurde kon je er misschien nog wel plezier aan beleven:
Ha, zie je wel, die oorlog ging gewoon over olie, ik wist het wel en nu hebben we het
zwart op wit. Of je bent in zekere zin opgelucht dat het nu eindelijk eens duidelijk
wordt dat die kerk een rotte appel is. En je vond het mooi toen de mensen in de
Arabische wereld opstonden omdat ze de onvrijheid niet langer pikten. Maar als dat in
je persoonlijke leven begint te gebeuren is het even schrikken. Als je tot de
ontdekking komt dat je eigen huwelijk net zo onvrij is als een Arabisch land. Als je
medewerkers het niet meer pikken dat je de baas speelt. Als duidelijk wordt dat je iets
voor iemand deed om er wat voor terug te krijgen maar net deed alsof het
liefdadigheid was. Als je, op welke manier dan ook, de schijn ophield en dat aan het
licht komt. Grofweg kun je zeggen: hoe meer er in je leven niet klopt, hoe groter de
chaos. Dit klinkt nu een beetje negatief, maar uiteindelijk worden we er beter van. De
4e dimensie noodzaakt ons niet alleen om ons bewust te zijn van wat we werkelijk

voelen en willen, de 4e dimensie maakt het mogelijk dat wij onszelf als vrije mensen
uitdrukken.

Want de 4e sfeerontwikkeling gaat over het werkelijk uitdrukken van ons Zelf, het
innemen van onze unieke plaats in het grote geheel. En het is duidelijk dat het een
heel ander verhaal is om dat in de geestelijke wereld te doen of hier op aarde, in zo’n
fysiek lichaam. We hebben onszelf in allerlei patronen en sjablonen geperst, we
stikken (letterlijk) van de regels, de do’s & dont’s, kan niet mag niet, ‘hoort’ wel
‘hoort’ niet… en die jas is te klein voor de 4e dimensie. Daarin kan ons wezen zich
niet uitdrukken. Alles wat wordt gestuurd vanuit programmering, conditionering, van
buitenaf opgelegde overtuigingen werkt niet meer, krijgt geen voet aan de grond,
schiet geen wortel en zal geen vrucht dragen. Alleen datgene wat werkelijk uit ons
Zelf komt zal werken.

Wat kun je daar als individueel mens mee aanvangen? Al je overtuigingen, al je
oordelen, al je programmeringen, al je gewoontes, al je patronen, al je categorische
antwoorden en reacties onder de loep nemen. Constant, de hele dag door, je afvragen:
wat ik nu doe, wat ik nu zeg, hoe ik nu reageer, is dat wat ik werkelijk voel en wil of
heb ik dat aangeleerd? Past het mij? Tot op het kleinste niveau: je hebt een
telefonische oproep gemist en automatisch grijp je direct je telefoon om terug te
bellen, terwijl je het eigenlijk al zo druk hebt… Het klinkt stom, maar onze dag zit
boordevol met dit soort onvrijheden en als je klein begint, worden de grotere zaken
vanzelf makkelijker. Als je met de kleine, niet zo enge dingen begint,
herprogrammeer je je systeem. Je zegt tegen je systeem: toe maar, je mag het doen
zoals je het wilt en door dat uit te voeren leert je systeem dat de wereld niet vergaat en
krijgt het vertrouwen. Je focussen op je angsten werkt niet, want alles wat je aandacht
geeft groeit. Je focussen op wat je wél wilt leert je vertrouwen te hebben in jezelf en
op een dag laat de angst jou los. Sta jezelf toe om nee te zeggen tegen wat hoort of
moet want dan ontstaat er een vrije ruimte waarin je kunt voelen wat je echt wilt. En
dan kan het best zo zijn dat blijkt dat datgene wat moest, overeenstemt met wat je
wilt. Uiterlijk ziet het er dan hetzelfde uit, innerlijk heeft een grote verandering
plaatsgevonden: je hebt de stap van moeten naar willen gemaakt. Je bent een vrijer
mens. En dan komt er van onderuit je buik iets naar boven borrelen, een lach,
levenslust, vrolijkheid… iets wat je je in je hoofd niet meer kunt herinneren maar
waarvan je weet: dit ben ik, zo was ik vroeger toen ik nog heel klein was, zo ben ik
ooit gekomen.

Ik denk, dus ik ben… niet

Je kunt maar een ding doen en dat is jezelf toestaan te ontdekken wat werkelijk in jou
is en wil, hoezeer dit ook indruist tegen de oude bekende wegen en structuren, tegen
wat hoort, moet en niet mag. Hier komen we echter ook op een lastig punt. We zijn
namelijk, door de ontwikkeling van het zelfstandige denken die we achter de rug
hebben, zo in ons hoofd terecht gekomen, dat we niet meer goed kunnen waarnemen
wat we voelen en willen: we denken tegenwoordig dat we iets willen en we denken
dat we iets voelen. En uit dat denken zijn behalve goede ook hele enge dingen
voortgekomen en nu durven we niet meer te vertrouwen op wat we voelen en willen.
Terwijl dat helemaal niet ons voelen en willen wás, het was ons denken. Een
onvervalste mind-fuck. Als je dat weet hoef je niet meer bang meer te zijn voor jezelf
en kun je jezelf misschien toestaan te voelen/ervaren wat in jou is, zonder oordelen.

Het is niet goed of fout, het is. En nogmaals, het is er toch, of het nou mag of niet. En
dan kan je het maar beter erkennen, want anders ontstaat er zoveel gedoe. Bovendien:
als je een oordeel hebt over wat in je opkomt, wijs je jezelf af en daarmee sluit je ook
je energietoevoer af. Je wordt er heel moe van. Want je energie komt niet uit je eten.
Die komt uit de geestelijke wereld. En als je datgene wat jou verbindt met de
geestelijke wereld (je geestwezen) afwijst, sluit je dus de energietoevoer af.
dan kan je het maar beter erkennen, want anders ontstaat er zoveel gedoe. Bovendien:
als je een oordeel hebt over wat in je opkomt, wijs je jezelf af en daarmee sluit je ook
je energietoevoer af. Je wordt er heel moe van. Want je energie komt niet uit je eten.
Die komt uit de geestelijke wereld. En als je datgene wat jou verbindt met de
geestelijke wereld (je geestwezen) afwijst, sluit je dus de energietoevoer af.

Ons wezen kan zich, behalve in die krappe jas, ook niet uitdrukken in een systeem dat
hoofdzakelijk denkt. Het is tijd dat ons denken, waar de afgelopen
ontwikkelingsperiode het eenzijdige zwaartepunt lag, de ruimte gaat delen met het
voelen en willen. Op dit moment lijkt het alsof ons hoofd ‘niet meer werkt’. Echter,
ons hoofd werkt nog wel, het werkt alleen niet meer zoals we het gewend zijn. Alles
laten bepalen door het denken, alles oplossen via het denken lukt niet meer zo goed,
steeds minder goed. We beginnen ons hoofd te gebruiken waar het voor is: niet om te
bepalen maar om een aantal zaken uit te voeren. Je laat je computer ook niet bepalen
aan wie je een e-mail stuurt en wat daar in komt te staan. Dat bepaal jij, en je
computer voert het uit. Ons hoofd is inmiddels goed geprogrammeerd, er zit allerlei
software in om uit te kunnen voeren wat wij voelen en willen. Je constant bemoeien
met hoe dat precies binnen die computer te werk gaat is nergens voor nodig, dat hoef
jij niet in goede banen te leiden, dat doet het systeem zelf. Doe je dat wel, dan heb je
een dagtaak aan het organiseren van je leven. Je hebt het heel druk, het loopt je over
de schoenen en je loopt er van leeg. Ons hoofd begint zijn eigen plaats in te nemen:
wij voelen wat we willen en gebruiken ons hoofd om dat op een verstandige manier te
doen.

Dualisme

Maar er is nog iets gaande in dat hoofd. We hebben een linker en een rechter
hersenhelft. Je zou kunnen zeggen: de linker hersenhelft vertegenwoordigt de aarde,
de rechter vertegenwoordigt de hemel (of de kosmos, hoe je het noemen wilt). In de
afgelopen ontwikkelingsperiode zijn we vooral bezig geweest met het ontwikkelen
van de linker hersenhelft. En ook voor die linker hersenhelft is het tijd om de ruimte
te gaan delen met de rechter. Steeds meer kinderen worden zo geboren: met twee
hersenhelften die willen samenwerken. Dat levert problemen op, want ons
schoolsysteem, onze samenleving is helemaal ingericht op de linker hersenhelft. Dus
hebben deze kinderen een probleem (en krijgen een label met een afwijking
opgeplakt). Maar het probleem zit bij ons. Natuurlijk hebben wij geen last van linksrechts
coördinatie, nogal logisch als je maar één hersenhelft tegelijk gebruikt (de ene
of de andere). Dan valt er ook niks te coördineren. (En de groep lelijke eendjes –
kinderen met een ‘afwijking’ – zal alleen maar groeien, totdat wij gaan begrijpen dat
het onzinnig is om een zwaan te beoordelen op de kenmerken van een eend en het te
dwingen daaraan te voldoen.)

De linker en rechter hersenhelft vertegenwoordigen ook alle dualiteiten.
Mannelijk/vrouwelijk, digitaal/creatief, aards/goddelijk, links/rechts, vader/moeder,
dood/leven, begrensd/oneindig, eenzijdig/veelzijdig, ik/wij, noem maar op. Jill Bolte
Taylor maakt dat prachtig duidelijk in een kort filmpje. In mijn artikel van januari
2010 ga ik uitgebreid in op het proces van dualiteit naar integratie waar wij in zitten.
In de 4e dimensie bestaat de dualiteit niet. Beide polen zijn en houden elkaar in
evenwicht, we hebben ze beide nodig. De dualiteit impliceert een oordeel: het ene is

goed het andere is fout. Dat is digitaal denken. Linker hersenhelft. De rechter
hersenhelft verdraagt de paradox tussen beide polen, tussen twee schijnbaar
tegengestelde waarheden. Op dit moment speelt de integratie zich sterk af op het
speelveld mannelijk/vrouwelijk. Onze hele maatschappij, van regeringsniveau tot
gezinsniveau, is ingericht op het mannelijke. En het gaat er nu niet om dat het
vrouwelijke de macht over gaat nemen. Die gedachte alleen al is totaal mannelijk. Het
vrouwelijke denkt niet in termen van macht. Of nog beter: het vrouwelijke denkt niet.
Het vrouwelijke wil de ruimte delen en recht doen aan ieders kwaliteiten.
hersenhelft verdraagt de paradox tussen beide polen, tussen twee schijnbaar
tegengestelde waarheden. Op dit moment speelt de integratie zich sterk af op het
speelveld mannelijk/vrouwelijk. Onze hele maatschappij, van regeringsniveau tot
gezinsniveau, is ingericht op het mannelijke. En het gaat er nu niet om dat het
vrouwelijke de macht over gaat nemen. Die gedachte alleen al is totaal mannelijk. Het
vrouwelijke denkt niet in termen van macht. Of nog beter: het vrouwelijke denkt niet.
Het vrouwelijke wil de ruimte delen en recht doen aan ieders kwaliteiten.

Ik heb het hier bewust niet over mannen en vrouwen maar over het mannelijke en het
vrouwelijke. Want deze integratie vindt ook plaats binnen onszelf. We hebben een
overgangsperiode gehad waarin vrouwen zich gingen gedragen als mannen
(manwijven) en mannen als vrouwen (watjes). Maar dat werkt niet, want dat is nog
steeds duaal. Waar het nu om gaat is dat we het mannelijke (daadkracht,
doelgerichtheid, verstand, de buitenwereld) en het vrouwelijke (zachtheid, bezieling,
het hart, de binnenwereld) gaan laten samenwerken. Want te veel daadkracht maakt
dat je de verbinding met je binnenwereld, je dromen en idealen verliest. Te veel
gerichtheid op je binnenwereld zorgt ervoor dat je je dromen en idealen geen vorm
geeft. En ja, van het mannelijke vraagt dat op dit moment wat meer aanpassing dan
van het vrouwelijke omdat de boel simpelweg meer ingericht is op mannelijk dan op
vrouwelijk. Maar nogmaals, hoe bedreigend dit ook kan voelen voor ‘mannen’, het
gaat er niet om dat het mannelijke afgeschaft wordt. Het wil alleen op een nieuwe
manier ingezet worden. En nieuw is bijvoorbeeld: niet vanuit ego, macht en strijd
maar ten behoeve van het collectief. De integratie van mannelijke en vrouwelijke
kwaliteiten staat symbool voor de integratie van denken, voelen en willen. Hoofd, hart
en handen. Het mannelijke is sterk in de boven-en onderpool (denken en willen). Het
vrouwelijke vertegenwoordigt het hart, dat daar tussenin zit en met de beweging van
een lemniscaat het denken (dat koud is) en het willen (dat warm is) coördineert.

Versnelling

Er is nog een reden dat het belangrijk is dat wij ons steeds bewuster gaan worden van
wat we werkelijk willen, voelen en denken. Wensen, gevoelens en gedachten zenden
trillingen uit. En trillingen zijn scheppende krachten (‘In den beginne was het
woord.’) In de 4e dimensie is de tijdspanne tussen het uitzenden van trillingen en de
manifestatie daarvan veel kleiner dan in de 3e dimensie. ‘De gedachte creëert.’ Veel
mensen zijn hier al een tijd mee bezig door middel van visualisaties, affirmaties e.d.
Punt is alleen dat je wel steeds hardop kunt zeggen of je voorstellen dat je rijk gaat
worden, als je ondertussen eigenlijk vindt dat je niks waard bent, is dat de trilling die
je uitzendt en is dat hetgeen je creëert. Als je je niet bewust bent van wat zich
werkelijk in jezelf afspeelt, kun je flink schrikken als zich dat zomaar ineens voor je
neus manifesteert.

Gelukkig is dit kenmerk van de 4e dimensie nog niet volledig werkzaam. Maar wel
steeds meer. Het is een van de redenen dat wij ervaren dat alles zo snel gaat. Dat is
ook letterlijk waar. Je kunt je voorstellen dat in de geestelijke wereld ‘de gedachte
creëert’ heel makkelijk gaat, omdat je daar niet te maken hebt met de vaste, aardse
materie. Maar nu hier op aarde de materie onderhevig is en aangepast wordt aan de
hogere trilling van de 4e dimensie, gaat deze minder vast en dus beweeglijker worden.
De materie reageert steeds sneller op de aanwezige trillingen. Dus alles gaat sneller,

alles wordt sneller waar. En ook mensen gaan steeds directer reageren op hetgeen
werkelijk uitgezonden wordt, niet op wat er hardop gezegd wordt. Je voelt het direct,
als iemand iets zegt wat niet waar is. Of als het juist heel waar is, ook al druist het in
tegen alle wetten en logica die je kent. Of als je zelf iets zegt wat niet waar is. Je kunt
bijvoorbeeld beloven dat je iets zult doen, omdat dat moet vanwege je functie of je
relatie met iemand, maar als je eigenlijk niet wilt, dan doe je het toch alsmaar niet…
het lukt gewoon niet meer, je krijgt jezelf er niet toe gezet… je systeem werkt niet
meer mee. Je systeem reageert op wat je werkelijk wilt. Je ontkomt er steeds minder
aan.
s directer reageren op hetgeen
werkelijk uitgezonden wordt, niet op wat er hardop gezegd wordt. Je voelt het direct,
als iemand iets zegt wat niet waar is. Of als het juist heel waar is, ook al druist het in
tegen alle wetten en logica die je kent. Of als je zelf iets zegt wat niet waar is. Je kunt
bijvoorbeeld beloven dat je iets zult doen, omdat dat moet vanwege je functie of je
relatie met iemand, maar als je eigenlijk niet wilt, dan doe je het toch alsmaar niet…
het lukt gewoon niet meer, je krijgt jezelf er niet toe gezet… je systeem werkt niet
meer mee. Je systeem reageert op wat je werkelijk wilt. Je ontkomt er steeds minder
aan.

We hebben nu de tijd, het is nu de tijd om ons bewust te worden van wat er werkelijk
in ons is, want dat gaat je een hoop gedoe schelen. Bijvoorbeeld: Als je iets niet
(meer) wilt, kun je het maar beter zeggen, dan hoeft je lichaam niet ziek te worden
waardoor het zogenaamd niet ‘kan’. Want de werkelijkheid zal hoe dan ook reageren
op wat werkelijk is. Is het niet linksom, dan wel rechtsom. Dus ik zeg: doe jezelf een
lol, maak het niet zo moeilijk. Wees eerlijk, tegen jezelf en je omgeving, want hoe het
is zal zich laten zien. Hoe dan ook. En ja, soms lijkt het doodeng om eerlijk te zijn,
echter, als je het niet doet en het gaat zich aan je opdringen (= je ontkomt er niet meer
aan omdat het zich manifesteert) is dat veel ellendiger. Het veroorzaakt rotzooi, die je
vervolgens weer op moet ruimen. Als je bijvoorbeeld diep van binnen weet dat het
werk dat je doet niet (meer) bij je past, kun je kiezen: je erkent dat en je gaat op zoek
naar iets anders of je wacht tot de werkelijkheid het voor je doet en je wordt
ontslagen, je krijgt geen klanten meer of je raakt burn-out. Met andere woorden: laat
je je dwingen door de realiteit die zich aan je voordoet (en word je een slachtoffer –
van jezelf) of besluit en kies je zelf, gebruik je je vrije wil en neem je de regie over je
leven in handen? Dat laatste scheelt heel veel energie en narigheid. Zowel voor jezelf
als anderen. Manifesteer jezelf, verander en ontwikkel omdat je het wílt, niet omdat je
ertoe gedwongen wordt.

Leven is lijden..?

Dat is tevens het laatste kenmerk van de ‘nieuwe tijd’ dat ik wil noemen: in de nieuwe
tijd vindt ontwikkeling niet meer plaats via het lijden maar omdat we het leuk vinden.
Tot nu toe kwamen we alleen van onze plaats als het niet anders kon. Als we ertoe
gedwongen werden omdat het niet meer goed ging. En als het niet meer goed gaat,
doet dat meestal pijn. Maar dit kenmerk is echt nog ‘toekomstmuziek’ en het gebeurt
niet zomaar van de ene op de andere dag. Het gebeurt door alle dingen die hierboven
beschreven staan: als wij durven te gaan luisteren naar onszelf en ons leven van
binnenuit vormgeven en niet meer wachten tot het leven, de omstandigheden (de
buitenkant) ons daartoe dwingen. Het vraagt een ommezwaai in hoe wij tegen het
leven aankijken. Dat we dat niet meer eenzijdig doen vanuit het aardse perspectief,
overtuigingen en patronen, maar het geestelijke perspectief erbij gaan betrekken.

We zitten ons Zelf erg in de weg met al die vaste overtuigingen over wat wel en niet
goed is. Een voorbeeld: in onze maatschappij staat het als ‘goed’ aangeschreven als je
veel voor anderen doet en als ‘fout’ als je aan jezelf denkt. Je wilt niet weten hoeveel
mensen er op dit moment geïncarneerd zijn die het zorgen voor anderen goed in hun
rugzakje hebben zitten, dat hebben ze al incarnaties lang gedaan, en die zich voor
deze incarnatie hebben voorgenomen om nu eindelijk eens voor zichzelf te leren
zorgen. Want in de geestelijke wereld is het bekend dat je geen zorg voor anderen

kunt dragen als je niet goed voor jezelf kunt zorgen. Je kunt pas ‘wij’ zeggen als je
‘ik’ kunt zeggen, want alleen vanuit jouw Ik kun je je eigen unieke plaats innemen in
het grote geheel. En ja, ontwikkeling gaat door de eenzijdigheid. Het is als een
pendelslag die, door van het ene uiterste naar het andere uiterste te slingeren,
uiteindelijk het midden vindt. Dus als jij zo iemand bent die zich voorgenomen heeft
voor zichzelf te leren zorgen, dan heb je het moeilijk, want je bent ‘fout’. Daarmee
houden we de ontwikkeling tegen en maken we het stukken moeilijker en pijnlijker.
‘ik’ kunt zeggen, want alleen vanuit jouw Ik kun je je eigen unieke plaats innemen in
het grote geheel. En ja, ontwikkeling gaat door de eenzijdigheid. Het is als een
pendelslag die, door van het ene uiterste naar het andere uiterste te slingeren,
uiteindelijk het midden vindt. Dus als jij zo iemand bent die zich voorgenomen heeft
voor zichzelf te leren zorgen, dan heb je het moeilijk, want je bent ‘fout’. Daarmee
houden we de ontwikkeling tegen en maken we het stukken moeilijker en pijnlijker.

Dus het belangrijkste wat wij te doen hebben is ons vastgezette overtuigingssysteem
loslaten. Zonder dat we weten wat daarvoor in de plaats komt. Probeer jezelf te
betrappen op deze vaste ideeën. Een voorbeeld: de afgelopen jaren heb ik het
gigantisch druk gehad in mijn praktijk. Sinds het najaar begon het wat rustiger te
worden, wat ik een prettige verademing vond. Echter die tendens zette door en op een
gegeven moment, vanaf maart, begon het wel erg rustig te worden. Toen begon ik aan
mezelf te twijfelen… doe ik iets niet goed? Wat doe ik verkeerd, dat er zo weinig
cliënten komen? Alleen al deze automatische insteek heeft me twee maanden ellende
bezorgd. Want doordat ik er van overtuigd was dat dit gebeurde omdat ik iets ‘niet
goed’ deed, beperkte ik letterlijk mijn blikveld: ik zocht alleen maar naar antwoorden
die deze vraag konden oplossen, de rest van de mogelijke antwoorden was voor mij
niet zichtbaar omdat ik er van overtuigd was dat ‘iets fout doen’ de oorzaak was. Ik
werd gek van mezelf en boos op de geestelijke wereld. “Fijn hoor, als het over
anderen gaat krijg ik alle antwoorden, maar als ik eens hulp nodig heb hoor ik niks
van jullie!” Maar ik kon hun antwoorden niet horen, want ik stond alleen open voor
een bepaald soort antwoorden, namelijk die waarin ze mij zouden vertellen wat ik niet
goed deed. Pas toen ik het opgaf, alles losliet (vooral mijn ego, dat het natuurlijk niet
zo leuk vond dat ik het niet druk had) en kon zeggen ‘ik weet het niet meer’, toen ik
kon zeggen ‘nou, dan ga ik maar van m’n vrije tijd genieten’ en er daardoor allerlei
leuke, nieuwe gebeurtenissen plaatsvonden, konden mijn geestelijk begeleiders mij
vertellen wat de bedoeling was. Ik kreeg minder cliënten omdat ik bijscholing zou
krijgen, omdat ik een aantal nieuwe vermogens ging ontwikkelen, mijn werk gaat
veranderen, ik dit artikel te schrijven had en ik me klaar moest maken voor wat er
gaat komen vanaf eind augustus, begin september. En ja, als mijn praktijk zo druk
was gebleven, was ik gewoon maar doorgestoomd en hadden ze aan de andere kant
kunnen roepen wat ze wilden, ik had het niet gehoord, want ik was druk met mijn
werk. Dus het tegengestelde van wat ik dacht was waar: ik deed niet iets verkeerd, er
werd ruimte gecreëerd om iets nieuws te ontwikkelen. Is het dan weer ‘fout’ dat ik
dacht iets verkeerds te doen? Ha ha, nee, want in die twee ellendige maanden liep ik
tegen nog veel meer oude overtuigingen aan die ik onder de loep heb kunnen nemen:
je mag niet zomaar genieten, dat moet je verdienen; je moet altijd iets nuttigs doen; je
moet sowieso altijd iets dóen, luiheid is des duivels oorkussen; noem maar op. Dus de
volgende keer kan ik dit anders doen. Kan ik het mijzelf makkelijker maken. Dat is er
nog zo een: het jezelf makkelijk maken… oef. Maar dat is wel de clou: door te
begrijpen dat het ook makkelijker kan door er anders naar te kijken gaan we onszelf
een hoop ellende besparen en zullen we ons gaan ontwikkelen omdat we het willen en
niet omdat het pijn doet en moet. Dus niet door het lijden, maar omdat het leuk is.

Geloof niet

Geloof niets van wat hierboven allemaal staat. Neem niets zomaar aan, want dan
verwissel je het ene overtuigingssysteem door het andere. Voel of het bij je resoneert.

Kijk of je dingen herkent en of je uit de voeten kunt met wat hier staat. Doe er je
voordeel mee of laat het liggen. Als je merkt dat je het niet kunt laten liggen, als je je
er heftig tegen verzet, onderzoek dat dan: grote kans dat je oude overtuigingssysteem
het gevecht is aangegaan met wat jij diep van binnen eigenlijk voelt en wilt. Want elk
gevecht met iets buiten je is een gevecht met iets in jezelf.
voordeel mee of laat het liggen. Als je merkt dat je het niet kunt laten liggen, als je je
er heftig tegen verzet, onderzoek dat dan: grote kans dat je oude overtuigingssysteem
het gevecht is aangegaan met wat jij diep van binnen eigenlijk voelt en wilt. Want elk
gevecht met iets buiten je is een gevecht met iets in jezelf.

Met dit artikel wil ik licht werpen op hetgeen gaande is in de wereld. Als een krant of
het journaal uit de geestelijke wereld. Want het geeft rust als je begrijpt wat er in je
leven gebeurt – dan hoef je wat minder aan jezelf te twijfelen, wat veel energie
scheelt. En het maakt ook uit als je weet dat je niet de enige bent. Als je veel herkent
van wat hier beschreven staat en je wilt je ervaringen delen en bespreken, of er nog
meer over horen, kijk dan of je meer mensen kunt vinden die dat willen en neem
contact met me op. Dan maken we er een mooie avond van.

Stuur dit artikel vrijelijk door naar iedereen waarvan je vermoedt dat die er iets mee
zou kunnen (je kunt de link doorsturen of mij mailen voor een pdf). Hoe meer mensen
begrijpen wat er gaande is, hoe eerder er een kritische massa ontstaat die, zoals we
weten, voor grote en onvoorziene omwentelingen kan zorgen. Verspreid deze
informatie – dit licht op de zaak – zoveel je kunt. Dankjewel.

Den Haag, juli 2011

Léonne Meiresonne

www.gidswerk.nl

Met dit lied kun je de kinderen leren om zo gestructureerd mogelijk naar buiten te gaan in geval van ontruiming. Natuurlijk wordt dit geoefend op de scholen.  Maar wanneer in  geval van een echte noodsituatie een lied wordt gezongen tijdens het verlaten van het gebouw zou dat de focus afhalen van het eventuele gevaar en vertrouwen en rust geven. Wat een geweldig idee en initiatief.  Dat ik daar nooit aan heb gedacht!

Nu vind ik persoonlijk het lied zelf niet zo geweldig maar wat let je om als school zelf een ontruimingslied te bedenken!

Met dank aan KSK Productions

Aangenaam verrast was ik dus vorig jaar om hem weer op televisie te zien! Nou geloof ik niet dat ik in mijn eentje die herhalingen zou bekijken maar samen met mijn dochter, nu 3 jaar, is het weer heel leuk! Samen zitten we iedere aflevering weer vol spanning te kijken hoe HIJ weer door de papieren deur komt. Eerst met zijn hand, alleen met zijn vinger of meteen een heel been?

En dan begint het programma. Eerst de begroeting: “DAG LEKKERE RAKKERS VAN ME! RO RA RILLEN, GA MAAR ZITTEN OP JE BILLEN!”  En alle kinderen die geschminkt, met een hoedje op en in typische jaren 70-kleding vol spanning zitten te wachten.

Dan gaat Ome Willem een voor een de Geitenbreiers verwelkomen. De hoofd-geitenbreier, de papjes-geitenbreier en natuurlijk de grote grijze geitenbreier, die altijd heel liefdevol een klein “kusje” op het voorhoofd geplant krijgt. Allemaal zo vertrouwd dat het vreemd is te weten dat alleen de papjes-geitenbreier nog in leven is!

Hierna gaat Ome Willem achter zijn drumstel zitten en begint met het openingslied. Natuurlijk reageren wij thuis luid op de vragen die Ome Willem stelt: “Zijn er hier ook meisjes in de zaal? Is er hier een krokodil?” En natuurlijk onze favoriet: “Lust jij ook een broodje poep?”

Iedere aflevering had een thema en ook nu zijn die nog heel actueel, zoals de aflevering over scheetjes laten. Natuurlijk liet Ome Willem nooit een scheetje! Maar wie stonk er dan zo? Teun, Toon en August zullen hem wel ontmaskeren!Ook de poppenkast met Jan Klaassen en Katrijn zorgt voor veel reacties in de zaal en thuis. En aan het eind nog even met zijn allen “deze vuist op deze vuist”.

Een heerlijk programma! Van mij mogen ze dit nog heel vaak herhalen!

                                                     Joepiedepoepie!!!

Soms is het ook gewoon leuk om samen met mijn dochter over het plein te wandelen. We hebben dan een “speelroute”. Over het plein verspreidt staan verschillende wippen en bij een aantal winkels staan van die muntjestoestellen die ook leuk zijn zonder muntje!

Nou waren mijn dochter en ik van de week weer op “speelroute” en we gingen naar de wip die tegenover de supermarkt staat. Naast de wip staat een bankje en naast dat bankje een prullenbak. Op het bankje zaten 4 jonge jongens, mijn dochter zat op de wip en ik stond er naar te kijken. Op de grond lagen chips zakken, lege blikjes frisdrank en de jongens waren  aan het eten en drinken.

Tot zover alleen feitelijke waarnemingen. En toen begonnen bij mij de interpretaties en de oordelen. “Die jongens gooien al die troep gewoon op de grond en laten het daar liggen i.p.v. het in de prullenbak te gooien. Hebben die geen opvoeding gehad!” Ik merkte dat ik me hierover steeds meer aan het opwinden was en ik was aan het twijfelen of ik zou reageren en hoe ik dat dan zou doen.

Ik leer mijn dochter dat ze afval in de prullenbak gooit en dat ze het aan mij geeft of in haar zak bewaart als er op dat moment geen prullenbak staat. Juist omdat ik probeer een voorbeeld te geven aan mijn dochter maak ik me kwaad als ik zie hoe achteloos afval op de grond wordt gegooid. Daarom besloot ik er toch iets van te zeggen.

Voor de zekerheid heb ik eerst gecheckt of het afval op de grond wel van hen was. Het gesprekje ging als volgt: “Jongens, ik zie afval op de grond liggen, is dat van jullie?” “Ja.” “Zouden jullie dat dat ook in de prullenbak willen gooien als jullie klaar zijn?”

Hier eindigde het gesprek en gingen mijn oordelen en irritaties verder. Er werd naar me gekeken met meesmuilende blikken alsof ze wilden zeggen “we weten wel hoe het hoort maar het kan ons totaal niets schelen wat jij er van vindt!”

Mijn dochter wilde toen naar het volgende speeltoestel en wij gingen verder. Na een paar minuten zag ik dat de jongens weg waren. Ik kon niet zien of ze hun afval hadden opgeruimd maar ik had de aanname dat dat niet was gebeurd.

Ik voelde me kwaad en geïrriteerd vanwege het afval en de ongeïnteresseerdheid van de jongens en tegelijkertijd was ik toch blij dat ik er iets van had gezegd. Ik had het niet kunnen voorkomen maar in ieder geval aan mijn dochter laten weten dat het niet oké is om afval op de grond te gooien.

-zout erbij naar smaak. Ik hou niet van zout brood dus ik pak ongeveer 3 gram zout

-45 gram margarine in klontjes in het water (Biohalvarine van Fertilla, power of nature, is ongehard, plantaardig, lactosevrij)

-bakblik in de bakmachine zetten

-in beslagkom: 50 gram donker Teffmeel (heel gezond!) en 300 gram (Lactosevrije) Quinoa glutenvrije broodmix, verkrijgbaar in zakken van 1 kg of 5 kg

-alles goed door elkaar mengen in de kom. Je kunt er nu al zaden/pitten of rozijnen doorheen mengen maar dit kan ook tijdens het eerste piepsignaal

-het meel “strooi” je met een eetlepel over het water zodat alles bedekt is (er mag geen water doorheen komen!)

-in een hoekje doe je 3 gram gist bovenop het meel (Bruggeman instant gist). Als je met een maatschepje werkt is dat 3 x 1/4 teaspoon (1.25ml). Let er wel op dat niet al die maatschepjes even groot zijn!

-in een ander hoekje een flinke eetlepel Fibrex voedingsvezels

-instellen: programma 1 staat meestal voorgeprogrammeerd dus daar hoef je niets aan te veranderen. Ik zet de machine wel op de donkerste stand. Dat is misschien bij andere bakmachines niet nodig.

-aanzetten: de Tefalmachine kneedt een aantal keer. Na de eerste keer kneden is het nodig met een spatel al het meel van de zijkant van het blik te halen en het meel goed te mengen. Deze machine kan het dus niet alleen! Glutenvrij meel is zwaar meel en heeft vaak extra hulp nodig. Ik kan de BBM dus niet de avond tevoren instellen zodat ik ’s morgens een vers brood heb.

-als het programma klaar is (duurt ongeveer 3 uur), haal je met een ovenhandschoen het blik er uit en ik kieper het brood eruit boven een houten onderzetter met gaatjes erin. Dan pak ik het brood in een schone theedoek in zodat het brood kan afkoelen en niet uitdroogt.

-na ongeveer een uur haal je de kneedhaak uit het brood (blijft er meestal in zitten) en kun je het brood snijden. De sneetjes verpak ik in boterhamzakjes en bewaar ik in de diepvries omdat glutenvrij brood heel snel oud wordt.

-het brood doe ik toch altijd nog in de broodrooster omdat ik dat het lekkerst vind.

Ik hoop dat het je lukt zonder de frustraties die ik al heb ondervonden!

Succes!!!

Het avondeten is het makkelijkst voor mensen die glutenvrij eten. Zeker bij AH staat er heel duidelijk op de verpakking of het product glutenvrij is. Het beste dat je kunt eten zijn onbewerkte producten zoals verse groenten en vers fruit. Zodra je dit bewerkt koopt heb je al grote kans dat ze er gluten in hebben gestopt. Zo moet je tegenwoordig ook al oppassen met vlees, vleeswaren en vis. Controleer altijd de ingrediënten! Dus nogmaals: het avondeten is niet zo moeilijk als je de verpakking maar controleert. Aardappelen, zilvervliesrijst, glutenvrije volkoren pasta’s (natuurvoedingswinkel), groenten, vlees, vis. Sausjes kun je redelijk makkelijk zelf maken want kant en klare sausjes zijn in de supermarkt meestal niet glutenvrij.

Tip: eet je glutenvrij dan kies je niet voor kant en klare producten.

Nee, het wordt lastiger als je glutenvrij wilt ontbijten en lunchen. Sinds kort ben ik aan de glutenvrije papjes maar daar wil ik het nu niet over hebben. Wij Hollanders zijn echte broodeters. Tegenwoordig is er bij de grote supermarkt wel glutenvrij brood te koop maar je wordt niet vrolijk van de prijs, de smaak en de voedingswaarde.

Na een aantal jaren al glutenvrij eten, ben ik zelf mijn brood maar gaan bakken. Eigenlijk kan ik daar alleen al een hele Blog aan wijden. Ik dacht om een broodbakmachine te kopen, glutenvrij meel en lekker iedere ochtend een versgebakken glutenvrij brood op tafel te kunnen zetten. Dat viel dus vies tegen want als er iets moeilijk is, is het bakken van glutenvrij brood in de Broodbakmachine (afgekort BBM). Ik heb zelfs hulp gehad van een bakinformatrice van de Coeliakievereniging. De ene keer lukte het brood wel en de andere keer niet. Dat was zo frustrerend want ik deed het precies zoals zij mij had verteld! Het probleem is dat er heel veel verschillende broodbakmachines in de handel zijn en heel veel soorten glutenvrij meel die allemaal weer een ander recept hebben. En dan wilde ik ook nog meel mengen zodat er veel voedingswaarde in zat en ik wilde ook brood zonder lactose kunnen bakken!

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb (na heel veel frustratie en ongeveer 20 broden weg te hebben gegooid!!!) eindelijk het perfecte recept wat (let wel: bij mij en bij mijn BBM van Tefal Home Bread) bij mij altijd werkt mits ik me heel goed aan het recept houd. Ik zet het recept binnenkort op deze Blog met de producten die ik gebruik. Wees vrij om te experimenteren, ik heb dat voorlopig genoeg gedaan!

Eerst had ik nog het idee dat ik beiden makkelijk kon onderhouden maar dat viel dus tegen! Nu moet ik toegeven dat op dit moment mijn prioriteit ligt bij de Babygebaren. Toch wil ik zo af en toe ook mijn aandacht schenken aan deze blog. Er zijn nl meer dingen dan alleen Babygebaren waarin ik geïnteresseerd ben.

Ik beloof dat ik deze week een nieuwe post op mijn blog zet met de titel: “Glutenvrij eten”.

Onderstaande tekst heb ik overgenomen omdat deze mij erg aansprak!  Ook ik heb de neiging altijd overal een antwoord op te zoeken terwijl het helemaal oké is om iets niet te weten.  Ik zou dat ook graag mijn dochter mee willen geven nu zij in de fase komt van het vragen “waarom?”

• ‘Door Karin Bosveld, mindfulnesstrainer en counselor. Abonneer je op de gratis e-zine via http://www.themindfulcoach.nl’

Op school leerden we dat op elke vraag een antwoord was. Over het algemeen was er maar één goed antwoord; alle andere antwoorden waren fout. Of maar een beetje goed. Er was altijd een ‘beste’ antwoord. Had je dat antwoord, dan kreeg je een punt voor de vraag. Anders niet, of maar een halve of een kwart punt.

Altijd een antwoord

Met dat idee dat op elke vraag een goed antwoord is, lijken wij ons volwassen leven in te gaan. Op de vraag wie voor jou de juiste partner is moet een antwoord te formuleren zijn. Of op de vraag wat je wil worden, of je kinderen wil, en hoe je ze groot moet brengen. Hoe je conflicten op moet lossen, hoe je financiële problemen oplost, hoe je je staande houdt in een veeleisende maatschappij, hoe je gezond blijft of weer beter wordt als je ziek bent. Hoe we van onze somberheid, eenzaamheid, wanhoop verlost kunnen worden. Hoe we ons geluk eeuwig voort kunnen laten duren. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Controle

Het heeft veel te maken met ons idee dat wij controle over het leven hebben. Dat we datgene wat we als onaangenaam ervaren kunnen stoppen of veranderen, als we de juiste antwoorden maar vinden. De waarheid is, dat die controle van ons maar zeer beperkt is. Het leven ontvouwt zich, op manieren die we niet kunnen voorspellen en vaak ook niet kunnen beïnvloeden. Sommige vragen zijn te groot voor een antwoord, andere te complex, en op weer andere vragen is eenvoudigweg geen antwoord.

Geduld

Maar heel vaak ook, komt het antwoord van het leven zelf. De situaties waar wij eindeloze nachtelijke piekersessies aan besteden, lossen zich meestal niet op omdat wij er wakker van hebben gelegen, maar omdat het leven zijn loop heeft. Als wij menen dat een situatie ‘vast zit’, komt dat omdat wij er ons in vast gebeten hebben of er vanuit een vastzittende overtuiging naar kijken. Maar het leven kenmerkt zich door voortdurende verandering, hoe lastig we het ook vinden om dat te accepteren. Heel vaak vragen situaties eenvoudigweg om ons geduld. Geduld en vertrouwen.

Niet-weten verdragen

Dat klinkt simpel, maar het is vaak een ongelooflijke opgave. We zoeken niet voor niets naar een antwoord: we vinden de situatie pijnlijk, moeilijk, onverdraaglijk misschien. En onze geest houdt ons voor dat als we die nou maar zijn gang laten gaan, hij ons de uitweg naar het antwoord zal denken.
De eerste stap is, je te realiseren dat het vruchteloos zoeken naar antwoorden je meestal niet gaat helpen. Stap twee is, het niet weten te verdragen. Je weet het niet. En dat mag. Je weet het nu niet. Dat wil niet zeggen dat er nooit meer een moment zal zijn waarop je het weet. Maar door het niet weten nu te verdragen, maak je als het ware ruimte voor het leven, dat veel groter en grootser is dan wij met ons gepieker bevatten kunnen.

Wat mindfulnesstraining je leren kan, is precies dat: zijn met wat er nu is, wat het ook is. Ook als dat niet-weten is.

Ik ben blij dat ik ook mijn steentje kan bijdragen aan deze reis. Dat doe ik in de ochtend en de middag met een workshop Kindergebaren voor kinderen (18 maanden tot 4 jaar)  en  hun ouders. Op deze dag is er ook informatie te vinden over de cursus Babygebaren

Bronvermelding: http://www.bsdewingerd.nl/ met dank aan:    http://www.worldofmundus.nl