hoge tranen en kwetsbaarheid

oktober 18, 2009 at 5:57 pm 2 reacties

Van mijn moeder heb ik wel eens te horen gekregen: Jij weet niet hoe het is om je echt fit te voelen. Oké, ik voel me altijd moe maar in hoeverre moeier dan andere mensen?
Ik denk dat als ik kijk naar mijn leven, ik me niet anders kan herinneren dan dat ik altijd wel moe was. De afgelopen 3 jaar is dat steeds heviger geworden en ik kan meepraten over een vermoeidheid zo hevig dat ik me uitgeput voel.
Op de momenten dat deze vermoeidheid zich aandient bij mij, is dat een teken dat ik op de een of andere manier over mijn grenzen ben gegaan. Helaas merk ik dat vaak pas op het moment dat het al zover is. Waar merk ik dat aan? Signalen waar ik goed op kan letten zijn gevoelens van onrust en spanning. Dat is eigenlijk al het punt dat ik over mijn grens ben gegaan maar als ik dan goed naar mezelf luister en mijn rust zou nemen zou ik de weg naar de uitputting kunnen voorkomen. Het zou dan waarschijnlijk bij een hevige vermoeidheid blijven. Het probleem is alleen dat met alle ruis die ik in het leven ken, dat punt niet altijd duidelijk herken of er misschien onbewust niet naar wil luisteren.
Het punt van uitputting herken ik heel goed. Alles is me dan teveel, ik voel me helemaal overprikkeld. Ik heb het idee dat als er 1 druppel in mijn emmer bijkomt dat hij dan overstroomt. Ik ben er in getraind om mijn tranen in het openbaar in te houden maar ik heb een krop in mijn keel en de tranen zitten heel hoog. Het liefst wil ik dan lekker een potje brullen (een woord dat mijn partner, voordat hij mij leerde kennen, alleen kende van wilde dieren, in de zin van: De leeuw brult!). Of het een Brabants woord is weet ik niet maar het betekent dus heel hevig huilen. Meestal bewaar ik dat voor een voor mij veilige omgeving zoals thuis, in het gezelschap van mijn partner, moeder of goede vriendin.
Waarom huil ik dan? Huilen is een emotie die heel dicht bij mij staat, in tegenstelling tot boosheid. Het is voor mij heel herkenbaar. Ik heb snel “last” van hoge tranen in heel veel verschillende situaties. Ik huil van het lachen, van ontroering en in het geval van uitputting om te ontladen.
Van de week werd mij ineens duidelijk wat van hevige vermoeidheid ook bij mij teweeg brengt: gevoelens van kwetsbaarheid. Nadat ik tot dit besef was gekomen, ben ik er eens op gaan letten en wat ik leerde vond ik heel interessant. Als ik me erg moe voel en ik neem de tijd om eens naar die kwetsbaarheid te kijken die daarmee samen gaat, kunnen er ook hele mooie gevoelens boven komen. Zoals intense gevoelens van dankbaarheid voor mensen in mijn leven zoals mijn dochter, partner en moeder. Gevoelens van een sterk weten dat alles wat er in mijn leven gebeurt een bedoeling heeft en dat ik altijd een keuze heb hoe ik daar mee omga. Ik vertelde dit inzicht aan mijn moeder en zij zei dat op dat moment je beschermlaag heel dun is zodat je je heel kwetsbaar voelt. En dat kan ik wel plaatsen in die zin dat alles heel intens binnenkomt.

Zo, nu heb ik bovenstaande stuk geschreven en nu is het de vraag of ik het met iedereen wil delen op mijn blog. Ik stel me op deze manier wel heel kwetsbaar op! En nu ik dat zo aan het typen ben denk ik dat daar niks mis mee is. Voor mezelf is het goed geweest om mijn gevoel onder woorden te brengen en misschien dat iemand anders die het leest er iets aan heeft doordat hij of zij het herkent.

Advertenties

Entry filed under: persoonlijk. Tags: , .

kindercd’s Rupsje Nooitgenoeg

2 reacties Add your own

  • 1. Kitty  |  oktober 20, 2009 om 11:08 am

    Hoi Ingrid!Heel herkenbaar als HSP-tje. Ik heb ook een lange weg afgelegd (zo'n 40 jaar en ben nu net 41 🙂 En kan nu heel aardig mijn grenzen herkennen. Tis niet altijd makkelijk met al die extra zenuwbanen die niet stil lijken te staan. 1 april ben ik "gestopt" met werken. Gestopt tussen " want ik neem nu alleen nog opdrachten aan die ik leuk vind. Dit helpt een boel. verder ben ik een boek aan het schrijven. (zie http://kittykroone.hyves.nl/blog/) Eerst alles lekker vanuit mijn drama (schrijft en leest zo heerlijk) en later pas alles wat er wel goed is gegaan en gekomen.Bovendien heb ik nu eindelijke dé coach gevonden die me van heel wat "knoppen" heeft afgeholpen. Tjonge, een heel verhaal geworden. Maar kortom, dank je voor je openheid en je ziet, het is voor velen herkenbaar.Ik geef je een knuffel langs deze weg.(ps via Marc, mijn man/twitter ben ik bij je blog gekomen)Kitty

    Beantwoorden
  • 2. Ingrid Greitemann  |  oktober 20, 2009 om 6:02 pm

    Bedankt voor je lieve reactie Kitty! Ben benieuwd naar je boek! Ik neem aan dat je het wel op Twitter zet als het klaar is? Ik volg je in ieder geval nu, dankzij jouw man, via Twitter.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën


%d bloggers liken dit: