Schuldgevoel???

januari 3, 2010 at 8:07 pm 1 reactie

Eigenlijk kan je deze post wel als een vervolg op mijn vorige post ‘Verhalen in mijn hoofd‘ beschouwen.

Mijn partner kwam thuis van het boodschappen doen. Hij vroeg aan mij of ik de ingrediënten wilde lezen van een pak Bami-mix. Hij wilde weten of ik dacht dat de mix glutenvrij is.

Ik las de ingrediënten en er zat Maltodextine in waarvan ik niet wist of het glutenvrij is.

Tot zover de feiten.

Nu de verhalen in mijn hoofd na het horen van deze vraag: “O, als het maar glutenvrij is! Hij heeft deze mix speciaal gehaald bij de Natuurvoedingswinkel en heeft zijn best gedaan om uit te zoeken of het melkvrij (voor onze dochter) en glutenvrij (voor mij) is. Hij moet altijd al zoveel rekening houden met mij en kan niet zomaar alles koken wat hij wil!”

Tot zover de verhalen in mijn hoofd.

Hierna kwam de actie.

Meteen ben ik op Internet gaan zoeken wat Maltodextrine precies is. Ik kwam erachter dat het een zetmeel is dat van tarwe gemaakt kan zijn. Kan, hoeft dus niet! Ook nog op de site van de fabrikant van het product gekeken maar ik werd niet veel wijzer.

En hierna gingen de verhaaltjes in mijn hoofd verder. “Volgens mij is het niet glutenvrij. Hij zal wel balen als een stekker dat hij niet datgene kan klaarmaken dat hij in gedachten had.”

En daar kwam het (quasi)gevoel om de hoek: schuldgevoel. Omdat ik een glutenvrij dieet volg en ook graag van mijn partner wil dat hij daar rekening mee houdt.

Het was ook weer snel opgelost toen mijn partner besloot de mix voor toch klaar te maken voor zichzelf.

Nu nog even uitzoeken wat dat verhaal in mijn hoofd nou voor echte gevoelens bij me oproept.

Volgens de Geweldloze Communicatie is schuldgevoel een quasi-gevoel. Dwz: Dit zijn woorden die meer zeggen over hoe wij gebeurtenissen en/of onze gevoelens daarbij interpreteren dan over het/ de gevoel(ens) zelf.

Wat voelde ik dan wel?  Ik voelde in ieder geval spanning in mijn lijf. En die spanning kwam pas op het moment dat ik verhalen in mijn hoofd ging verzinnen. Angst dat mijn partner het misschien zo zat zou zijn om rekening met mijn dieet te houden dat hij niet meer voor mij zou willen koken. En in plaats van dat meteen bij hem te checken, ben ik er over gaan schrijven.

Zo, nu heb ik het voor mezelf weer een stuk helderder en ik heb meteen weer een nieuwe Blogpost!

Oja, Als ik dan toch bezig ben met GC, kan ik meteen kijken welke behoefte ik dus nog heb. Naar mijn idee is dat acceptatie, erkenning en mededogen voor mijn dieet. Behoeften die ik zelf kan vervullen!



Advertenties

Entry filed under: persoonlijk. Tags: , , .

verhalen in mijn hoofd Kindergebarenboek

1 reactie Add your own

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Categorieën

Twitter Ingrid Greitemann


%d bloggers liken dit: